Bebeğimi Bana Verin

Bahçede beslediğimiz mahallenin kedilerinden Suzi, bir gün hamile göbeğiyle geldi. Hepimiz düşündük; acaba bu minik, yavrulamak için nereye güvenecek, nereyi mahrem alanı görecek? Günler geçti, bir gün Suzi karnı boş bir şekilde bahçe kapısından belirdi. Yorgun bir miyavladı, iki miyavladı; ben anlamadım, bekledim. Bir iki adım attı, miyavladı. "Ne oldu?" dedim, "Nerede yavrular?" Sanki "Gel" der gibi bir adım atıp bana bakıyor, bir adım atıp miyavlıyor. Anladım, takip etmemi istiyor.

Kağan'ın havuzuna doğru götürdü beni. Bir baktım, yavrular orada. Çok küçükler, henüz doğmuşlar :) Suzi miyavlıyor; "Doğurdum, yavrularıma bak" diyor. O istediği zaman ben yavrularına eğilip bakıyorum. Kaç tane olduğunu görmek için elimi uzattığımda, beni oraya kendi patileriyle getiren Suzi bir anda sert bir kıhlama çekti. "O kadar uzun boylu değil be kadın, uzaktan bak. Büyük iş başardım; yaş mama ver, sırtımı kaşı. Henüz onlara dokunamazsın" dedi.

Kararı tabii ki Suzi vermeliydi; o verdi, biz de saygı duyduk.

Dünya üzerinde bir tane memeli gösterebilir misiniz? Doğar doğmaz annesinden ayrılan bir goril yavrusu düşünün. Düşünmezsiniz, çünkü gorilden yavrusunu almaya kalkarsanız hasar görebilirsiniz.

"Evrakları tamamlayalım" diyerek annesinden ayrılan bebek sizce ne hissediyor? Evraklar? O an, uzun zamandır kavuşmak istediğim bebeğime kavuşmamdan, sarılmaktan, onu sıcacık göğsüme almamdan daha önemli bir evrak, bir aşı, herhangi bir şey olabilir mi?

Baktınız bebeğimin soluğu iyi, onu bana geri verin.

Ona annesinin burada olduğunu, sevgi dolu kucağımın ne kadar sıcak olduğunu ve onu sarıp sarmalamak için ne kadar zamandır beklediğimi hissettirmem lazım. Doğumda bebeğimle beraberdik; doğdu diye onu benden neden ayırasınız?